Baking,  Slow food

Het moraal van de chocoladetaart

Ik ben ongeduldig. En dat is een understatement. Gecombineerd met een sterke drang tot perfectionisme en een flinke dosis faalangst betekent dit vaak dat deze stressvolle cocktail met enige regelmaat tot uitbarsting komt. Ik probeer bepaalde dingen die ik heb geleerd in een mindfulness cursus toe te passen, maar feit blijft dat ik vaak sneller wil dan de tijd gaat.

Zo ook met bakken. Cakes en taarten zijn een verschrikking, want niet alleen moet ik een eeuwigheid wachten tot de oven zijn werk heeft gedaan, dan moet ik ook nog wachten tot het genoeg afgekoeld is in de vorm, heel voorzichtig alles uit de vorm halen én wachten tot het helemaal afgekoeld is om vervolgens voorzichtig de overige decoratie toe te voegen. Ik wil gewoon direct resultaat zien. Bij wijze van spreken bedenk ik dat ik een taart wil maken en als die niet binnen een uur perfect op tafel sta, dan begint die cocktail te borrelen.

Vrij lastig als je deze chocoladetaart wil maken. Het resultaat is dan ook een taart met vrij gekke witte chocoladepartij bovenop omdat ik te ongeduldig was om het au-bain-marie op te warmen. Vervolgens wil ik natuurlijk alles snel, snel, snel voor een mooie foto en ben ik vervolgens teleurgesteld over het resultaat. Daar zit je dan… Paar uren uit de dag besteed aan iets waar ik dan niet tevreden over kan zijn. Is dat niet jammer? De taart smaakt prima, maar door het uiterlijk en m’n ongeduld ben ik dan toch teleurgesteld.

Ik probeer hier dan maar een moraal uit te halen: perfectionisme en ongeduld gaan niet samen. En dus zal ik een volgende keer dat ik ga bakken even de herinneringen aan deze taart naar boven moeten halen. Misschien kan ik mijn ongeduld én perfectionisme dan iets inbinden…

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *