Poetry,  Slow stories

De vrede van de wildernis

Poëzie kan vrede en rust geven. Pas zag ik op het kanaal van Intelligence Squared een videolezing waarin William Sieghart en Jeanette Winterson gedichten deelden voor moeilijke momenten in het leven, zoals bij angst en verdriet. Het eerste gedicht dat werd gedeeld, bleef nog lang in mijn hoofd rondzweven.

The Peace of the Wild Things
by Wendell Berry

When despair for the world grows in me
and I wake in the night at the least sound
in fear of what my life and my children’s lives may be,
I go and lie down where the wood drake
rests in his beauty on the water, and the great heron feeds.
I come into the peace of wild things
who do not tax their lives with forethought
of grief. I come into the presence of still water.
And I feel above me the day-blind stars
waiting with their light. For a time
I rest in the grace of the world, and am free.

Ik vind het mooi hoe Berry in het gedicht tijdelijk uit zijn angst, uit zijn zorgen stapt door de natuur in te gaan, ‘where the wild things are’. De natuur, de wilde beesten zoals de reigers en de eenden, laten hun leven niet leiden door eventuele angst of verdriet van wat zou kunnen komen. In dat perspectief kan hij zelf even vrij zijn.

Afbeeldingen: Blauwe reiger, Jabes Heenck, 1776 en Carolina eend, Gerrit van den Heuvel, 1771 (allebei via de collectie van het Rijksmuseum).

Wat vind je van dit gedicht?

One Comment

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *